Moim zdaniem książka pod tytułem Oskar i pani Róża jest wspaniała. Ukazuje jak szybko przemija życie człowieka. Główny bohater to chłopiec chory na raka; był świadomy, że jego koniec jest bliski, dlaczego też codziennie pisał listy do Boga. Dzięki temu stał się bardziej dojrzały. Podczas tego krótkiego czasu zrozumiał, czym jest miłość, przyjaźń, rodzina i rozłąka. Ze wszystkich postaci najbardziej przypadła mi do gustu pani Róża. Traktowała Oskara jak członka rodziny i zawsze mógł on na niej polegać. Ona uczyła go na wymyślonych przez siebie historyjkach empatii, odpowiedzialności, miłości, wiary i przyjaźni. Była przy nim, aż do samego końca, dlatego też uznaję ją za najlepszą postać z tej książki. Gdybym miała polecić komuś jakąś dobrą książkę, byłaby to na pewno "Oskar i pani Róża" Eric’a-Emanuel’a Schmitt’a.

Alicja Zyska

Moim zdaniem książka "Oskar i Pani Róża"jest bardzo wzruszająca. Nigdy nie miałam do czynienia z tak piękną książką - mało treści, a tak wiele wartości. Jestem pełna podziwu dla Oskara, który mimo swojego młodego życia, tyle zrozumiał i przeżył.

Zaciekawiła mnie też Pani Róża, która tak naprawdę dała siłę Oskarowi, to ona pokazała mu, jak warto żyć. Książka jest krótka i łatwo się ją czyta. Polecam ją każdemu, bo jest warta przeczytania. Na pewno sięgnę do niej po raz kolejny.

Kasia Gref

Książka Érica-Emmanuela Schmitta pt. „Oskar i Pani Róża” wywołała we mnie ogromne emocje i doprowadziła do łez. To piękna opowieść. Jest o chłopcu, który musiał pogodzić się ze śmiercią, Autor poruszył bardzo trudne tematy, które w naszym współczesnym świecie często są uznawane za tzw. tematy tabu. Mowa jest w utworze o chorobie nieuleczalnej i niepokonanej, a „z chorobą jest tak jak ze śmiercią, jest faktem, nie jest żadną karą”. Moim zdaniem każdy powinien przeczytać tę książkę ze względu na jej wartość. Utwór niesie za sobą wiele refleksji, wzbudza mnóstwo przemyśleń. Dzięki niemu możemy zrozumieć cząstkę świata przepełnioną chorobami i problemami, możemy przenieść się w inny wymiar rzeczywistości, zjednoczyć się z Panią Różą i jej dobrym sercem.

Klaudia Śniada

Książka przede wszystkim wzbudza refleksje na temat kruchości życia, przekonuje, by nie czekać ze zrobieniem czegoś na ostatnią chwilę, ponieważ może nam zabraknąć czasu. Nie możemy zapominać o tym, że nie jesteśmy nieśmiertelni. Mamy swoje słabości, ale to nie znaczy, że jesteśmy gorsi. Ludzie chorzy potrzebują bliskości drugiego człowieka. Książka udowadnia, że nawet w dwanaście dni można poznać smak życia. Z pewnością nie zapomnę szybko o tej niesamowitej lekturze. Po przeczytaniu jej zaczęłam zastanawiać się nad sensem życia, cierpieniem i przemijaniem.

Angelika Falacińska


Zaloguj

Zaloguj się

Nazwa *
Hasło *
Zapamiętaj mnie
lipiec 2018
P W Ś C Pt S N
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Wkrótce...

Brak wydarzeń

Dzwonki

1. 08:15 - 09:00
2. 09:10 - 09:55
3. 10:05 - 10:50
4. 11:00 - 11:45
5. 12:00 - 12:45
6. 13:00 - 13:45
7. 13:50 - 14:35
8. 14:40 - 15:25

Nasze certyfikaty