Logorytmika- metoda wspomagania rozwoju dziecka

Logorytmika to metoda wspomagania rozwoju dziecka, która łączy ruch, słowo i muzykę. Wywodzi się z XX wieku. Główne podwaliny do logorytmiki stworzył Emil Jaques Dalcroze. Według niego dążenie do harmonizowania mózgu i ciała w ruchu ma ogromną wartość terapeutyczną. Prace nad logorytmiką kontynuował Carl Orff, który połączył zajęcia ruchowe z rytmizowanym mówieniem i śpiewaniem oraz grę na odpowiednio skompletowanych instrumentach muzycznych.

 

Poniżej przedstawiam kilka argumentów Dalcroze`a przemawiające za terapeutyczą wartością zajęć ruchowo- muzycznych (rytmicznych):

  1. Wzruszenie muzyczne nie jest wyłącznie wzruszeniem intelektualnym, ponieważ oddziałuje ono na zmysły i wprawia w wibracje cały organizm.
  2. Z trzech elementów muzyki: dźwięku, dynamiki i rytmu, dwa ostatnie można zaprezentować za pomocą ruchu ciała.
  3. W trakcie zabawy wyzwala się radość, która jest nowym bodźcem do rozwoju.
  4. Muzyka przenika i łatwo pokonuje bariery intelektualne, emocjonalne, związane z różnicami charakterów, a także bariery motoryczne (ruchowe).

Ćwiczenia logorytmiczne są połączeniem poglądów Dalcroze`a i Orff`a. Uznawane są za element profilaktyki logopedycznej. Zajęcia logorytmiczne może prowadzić osoba, która ukończyła kurs z zakresy logorytmiki oraz ma przygotowanie pedagogiczne (pedagog, pedagog specjalny, logopeda, neurologopeda, nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej i przedszkolnej, itd.). Istotnym faktem jest, że nawet systematyczne i cykliczne zajęcia logorytmiczne  nie zastąpią terapii logopedycznej. Jest to jednak forma wspomagania prawidłowego rozwoju dziecka i metoda profilaktyki logopedycznej.  Zajęcia logorytmiczne prowadzone są w formie zabawy w grupie.

Jak podaje Ewa Bombol, cele logorytmiki to:

-usprawnianie słuchowe i ruchowe dzieci z zaburzeniami mowy,

-wyrabianie szybkiej reakcji na bodziec dźwiękowy, wzrokowy lub ruchowy,

-rozwijanie umiejętności sprawnego wykonania ruchów z zakresu motoryki dużej i małej,

-wspieranie rozwoju naśladowania i zabawa „na niby”,

-wzrost świadomości swojego ciała i sprawczości,

-rozwój sfery emocjonalnej i społecznej,

-uwrażliwienie na elementy prozodyczne mowy,

-zwrócenie uwagi na rytmiczność i sekwencyjność mowy,

-wzbogacanie słownika biernego i czynnego,

-stymulowanie myślenia przyczynowo- skutkowego.

Ponadto ćwiczenia logorytmiczne mogą służyć usprawnianiu oddechu, wykształceniu prawidłowej fonacji i artykulacji, usprawnianiu narządów mowy, kształtowaniu słuchu fonematycznego, kształtowaniu pamięci muzycznej, ćwiczeniu koncentracji uwagi.

W zajęciach stosowane są następujące rodzaje ćwiczeń: integrujące grupę, ruchowe, słuchowo- ruchowe, ćwiczenia uwrażliwiające w oparciu o zmianę akcentu, tempa, wysokości, natężenia i barwy dźwięku, ćwiczenia słuchowo- ruchowo- słowne oraz ćwiczenia relaksacyjne.

Przykłady ćwiczeń logorytmicznych:

-„Myszki do norki”- prowadzący gra na tamburynie, jedno dziecko wciela się w rolę kota, pozostałe są myszkami (chodzenie naprzemienne na czworakach). Na podłodze rozłożone są szarfy. Kiedy prowadzący przyspiesza tempo uderzania w tamburyn, kot zaczyna łapać myszki, które jak najszybciej muszą schować się norkach. (dzieci uczą się reagować ruchem na sygnały dźwiękowe- zmianę tempa muzyki)

-„Całuski”- zabawa integrująca w kole. Dzieci posyłają sobie całuski na powitanie (przygotowanie do prawidłowej realizacji głosek szumiących).

-„Logopedyczne memory”- na dywanie porozkładane odwrócone karty z obrazkami zwierząt (po 2 karty, podobnie jak w memory). Dziecko losuje dwie karty, odsłania i naśladuje odgłosy zwierząt, które odsłoniło. Jeśli odgłosy są takie same, gracz zabiera dwie karty dla siebie. Gra ma charakter onomatopeiczny.

-„Mecz piłkarski”- przedmuchiwanie piłeczki (ping pongowej) do kolegi naprzeciwko (ćwiczenie oddechowe). Ćwiczenie to można urozmaicić zrobieniem piłkarskiego stadionu do gry, np. z pokrywki pudełka po obuwiu.

-„Szalona fryzura”- ćwiczenie indywidualne lub grupowe. Na kartce (lub brystolu- dla całej grupy) rysujemy ludzką głowę bez włosów. Dziecko robi plamy mokrym pędzlem zamoczonym w farbie akwarelowej. Następnie rozdmuchuje przez słomkę plamy tak, aby powstała szalona fryzura (ćwiczenie oddechowe).

-„Ciepło czy zimno?”- prowadzący pokazuje dzieciom obrazki przedstawiające ciepłe lub zimne przedmioty, np. lody, bałwan, śnieg, lodówka, słońce, ognisko, zapałka, świeczka, itp. Ćwiczenie ma na celu doskonalenie myślenia przyczynowo- skutkowego, tj. „Co się stanie, gdy dotknę tego przedmiotu?”. Jeśli dotkniemy gorącego przedmiotu robimy „au!” i dmuchamy na poparzoną dłoń. Jeśli dotkniemy zimnego to chuchamy „hu, hu, hu”.

Tekst: mgr Magdalena Półtorak

W oparciu o:

  1. Walencik-Topiłko, Rytm muzyczny i logorytmika w terapii logopedycznej dotyczącej dyslalii. w: Logopedia jako nauka interdyscyplinarna - teoretyczna i stosowana, (red.) I. Nowakowska-Kempny, Katowice 1998.

E. Bombol, Logorytmika- ruch słuch słowo ©, ProCentrum Katarzyna Gromelska, Niepubliczny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli, www.procemtrum.com.pl


Zaloguj

Zaloguj się

Nazwa *
Hasło *
Zapamiętaj mnie
styczeń 2018
P W Ś C Pt S N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Wkrótce...

Brak wydarzeń

Dzwonki

1. 08:15 - 09:00
2. 09:10 - 09:55
3. 10:05 - 10:50
4. 11:00 - 11:45
5. 12:00 - 12:45
6. 13:00 - 13:45
7. 13:50 - 14:35
8. 14:40 - 15:25

Nasze certyfikaty